Windhond se wals
Riebeeck Elliot het in 1932 na Argentinië getoer om vir die Junior Springbokke te speel
_In sepia skakerings, verbleik deur tyd, staan hy daar – Windhond – regop en wyd, ’n dapper beste man in JT se trou, met ’n glimlag vol droom en ’n hart vol hou.
Sy oë vertel van velddag en stof, van springbokdrome, van seuns wat grof en trots die groen-en-goud wou dra, maar hy – hy het ’n ander pad gesla.
Philip Nel, die legende, het gefluister sag: “Daai seun kon die All Blacks plat slaan, elke dag.” So vinnig soos blits, so slu soos ’n bries, maar die wind het hom weggevoer – oor oseaan en ys.
Na Argentinië, in Junior Springbok-jas, het Windhond gesweef, sonder kompas. En daar, in Buenos Aires se warm nag, het hy haar ontmoet – Sofia – met oë so sag.
Haar hare was donker soos tango-noot, haar lyf het in ritme met syne gegroet. Op marmerstrate het hulle gedans, en in een enkele aand verloor hy sy kans.
Nie meer rûens nie, nie meer veld nie, nie meer lofts of die Loftus-held nie. Sy hart het gekies, sonder ‘n plan – ’n liefde vir ewig, vir ’n vrou, vir ’n land.
Sofia het sy siel gestroop van winde, van blesbok-velde en kampioen-bekringe. Sy het hom geneem, nie met stryd nie, maar met sagte hande en Spaanse tyd.
Nou rus sy naam net op papiere oud, ’n naam op die rug van stories koud. Geen fluitjie, geen try, geen kaptein se roep – net foto’s by Ouma Joey se trougroep.
Windhond, Windhond – jy was vir ons vlug, maar liefde het jou stil laat sug. En al weet ons nie waar jy nou mag wees, jou tango leef voort – in herinneringsvrees.
Vir elke seun wat vinnig hardloop na roem, onthou: liefde vang jou sonder ‘n zoom. En dalk, êrens, dans jy steeds daar in die maan, met Sofia, terwyl ander net droom daarvan gaan._
Tot rus gekom nie in dood nie, maar in liefde. Vaarwel, Windhond – jy’s steeds ons held, al het jy verdwyn met die wind. ~Roald Bartholomew
